Alvarez Correa, Mae (1915-1999)

 
English | Nederlands

ALVAREZ CORREA, Mae, vooral bekend als (Shon) May Henriquez (geb. Willemstad, Curaçao 6-5-1915 – gest. Willemstad 5-10-1999), beeldhouwster, vertaalster en zakenvrouw. Dochter van Joseph Alvarez Correa (1881-1967), bankier, en Sarah Levy Maduro (1889-1972). May Alvarez Correa trouwde op 6-11-1935 in Willemstad met Max Frederic Cohen Henriquez (1909-1995), mijnbouwkundig ingenieur. Uit dit huwelijk werden 2 dochters geboren.

May Correa, ook wel Shon May genoemd, groeide op als jongste van twee dochters in een welgestelde familie in de joodse wijk Scharloo in Willemstad. Haar vader Joseph Alvarez Correa (Shon Jojo) was grootaandeelhouder van de firma S.E.L. Maduro & Sons en medestichter van de familieonderneming Maduro Bank NV. Als joods meisje volgde Shon May enkele jaren onderwijs op een openbare school – een joodse school was er niet. Vervolgens kreeg ze privélessen thuis van onder meer dominee H.E. Eldermans, die haar de ogen opende voor filosofie, literatuur, religie en schilderkunst. Engelse les kreeg ze van een Engelse gouvernante. Verder werd er thuis Papiaments gesproken. Als kind logeerde ze vaak bij haar grootmoeder van moeders kant, Emma Maduro-Lopez Penha, die het landhuis Bloemhof bewoonde.

Op haar twintigste trouwde Shon May Alvarez Correa met Max Henriquez, een mijnbouwkundig ingenieur in dienst van een Shell-raffinaderij in Venezuela. Ze gingen wonen op het landhuis Bloemhof en kregen twee dochters: Diane Monique en Nicole Denise.

Beeldhouwen en vertalen

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg May’s echtgenoot een baan bij de Banco Maduro. In diezelfde tijd begon May Henriquez zich steeds meer voor cultuur te interesseren. Ze werd lid van de culturele groep die het op Curaçao bekende kunstenaarsechtpaar Chris Engels en Lucilla Engels-Boskaljon om zich heen verzamelden. Toen haar echtgenoot in 1947 in verband met zijn werk naar Caracas verhuisde, schreef May Henriquez zich in bij de cursussen van de bekende Spaanse beeldhouwer Maragal, op dat moment werkzaam in Caracas. In 1949 kreeg ze op vakantie in Parijs beeldhouwles van Zadkine – beeldhouwen werd haar favoriete kunstvorm, en met haar nieuwe leermeester raakte ze bevriend. Elk jaar ging ze een maand naar Parijs om lessen bijZadkine te volgen. Ze richtte in haar landhuis Bloemhof een atelier in dat uitgroeide tot een ontmoetingscentrum voor lokale en buitenlandse kunstenaars, zoals Corneille en Charles Eyck.

In 1952 begon May Henriquez ook met het maken van vertalingen. Voor toneelregisseur Paul Storm vertaalde ze repertoirestukken uit de westerse traditie in het Papiaments en paste deze aan naar lokale omstandigheden. Zo bewerkte ze in 1953 Molières Le médecin malgré lui (Dokter tegen wil en dank) als Ami dòkter? Lubidá (Ik dokter? Vergeet dat maar) en in 1954 Shaws Pygmalion als Laiza porko sushi (Laiza, vies varken).

May Henriquez speelde een belangrijke rol in de Curaçaose cultuurwereld. Zo was ze in 1950 al mede-oprichter van de Stichting Wetenschappelijke Bibliotheek (nu deel van de University of Curaçao), lid van Adviesraad voor Culturele Samenwerking (Sticusa) en president van de Culturele Adviesraad van Curaçao. Ze nam het initiatief tot oprichting van de schouwburg Centro Pro Arte (geopend in 1968) en was in 1967 mede-oprichter van de Curaçaose toneelgroep Thalia. Hiernaast was ze redactielid van het sociaal-cultureel tijdschrift Kristòf en lid van de Komishon Stadarisashon di Papiamentu. In 1981 publiceerde ze een bundel originele verhalen over onderwerpen die ze ontleende aan de lokale orale traditie: Yaya ta konta (Yaya vertelt) – de yaya was de huishoudster en nanny, een vrouw met een hoge status die vroeger als een tweede moeder werd gewaardeerd werd en tegenwoordig een haast mythische figuur is geworden. Met de dichter Pierre Lauffer en de linguïst Antoine Maduro verzorgde May Henriques de uitgave Ta asina o ta asana? Abla, uzu i kustumber sefardi (Is het zo of zo? Spraak, gebruik en gewoontes van de Sefardi) over specifiek joodse kenmerken in het Papiaments (1988).

Op latere leeftijd was Henriquez Alvarez-Correa ook op zakelijk gebied actief. Vanaf 1982 had ze een commissariaat bij Maduro & Curiels Bank, de door haar vader opgerichte bank. In 1996 werd ze president-commissaris. Wellicht was ze hiermee de eerste vrouwelijke bankpresident ter wereld.

Op 5 oktober 1999 overleed Henriquez Alvarez-Correa, in de ouderdom van 84 jaar. Postuum verscheen in 2001 een bundel gedichten met illustraties van haar hand: Liña, kolö i ritmo (lijn, kleur en ritme).

Reputatie

May Henriquez Alvarez-Correa heeft bekendheid verworven als beeldhouwster, schrijfster, dichteres en vertaalster. Ze leidde een gevarieerd leven en was een veelzijdig kunstenares – in haar biografie Shon May (2012) noemt Josette Capriles Goldish haar daarom een renaissancevrouw. Voor al haar activiteiten op cultureel gebied werd May Henriquez op Curaçao onderscheiden met de lokale Chapi di plata (Zilveren hak) en Mangusá cultural (Cultureel gerecht) voor haar bijdrage aan het Papiaments, en in Nederland met de Zilveren anjer (1961). Ook was ze Ridder (1965) en Officier (1985) in de Orde van Oranje-Nassau. Op de jaarlijkse vrouwenconferentie in Willemstad werd ze in 2017 geëerd als ‘outstanding woman’ vanwege haar grote betekenis voor de ontwikkeling van het Papiaments. Landhuis Bloemhof is tegenwoordig een drukbezocht cultureel centrum waar veel activiteiten in de geest van May Henriquez plaatsvinden.

Naslagwerken

Theaterencyclopedie.

Publicaties

May Henriquez, Liña, koló i ritmo; trabou di palu, piedra, klei i pèn [Lijn, kleur en ritme; werk met hout, klei en pen] (Willemstad 2002) bevat een keuze van haar beeldhouwwerk, vergezeld van bijbehorende gedichten, een kort verhaal, een beknopte biografie, lijsten van exposities, bibliografie en onderscheidingen.

Literatuur

  • ‘May Henriquez: “Tin hopi talento na nos isla” [Er is veel talent op ons eiland]’, in: Jeanne Henriquez, Kòrsou su muhénan pionero [Curaçao en zijn vrouwelijke pioniers] (2002) 72-75.
  • Josette Capriles Goldish, Shon May. Renaissance woman of Curaçao (Willemstad 2012).
  • ‘May Henriquez is the 12th outstandig women’, Curaçao Chronicle, 29-5-2017.

Illustratie

May Henriquez, door Nicolaas Porter, ongedateerd.

Auteur: Wim Rutgers

laatst gewijzigd: 20/08/2017