Bal, Johanna Margaretha (1948-1999)

 
English | Nederlands

BAL, Johanna Margaretha, vooral bekend als Margie Ball (geb. Bandoeng, Indonesië 29-6-1948 – gest. Hollywood, Florida 12-10-1999), zangeres. Dochter van Gustaaf Leendert Bal (1918-vóór 1980), luchtmachtpiloot, en Mathilde Helena van Zwieten (1925-1980). Margie Ball trouwde op  29-4-1968 in Voorschoten met Peter Huijsman (geb. 1940), journalist en trompettist; (2) na echtscheiding (1984) met James Richard Martin (geb. 1949), jazzdrummer. Uit huwelijk (1) werden 2 dochters geboren.

Johanna Margaretha (Margie) Bal werd geboren in Bandoeng, op Java, waar haar vader als piloot tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de Japanners had gevochten. Margies broer Leendert (Lenn) was een jaar ouder. In 1950 verhuisde het gezin naar Nederland, waar nog een zus en een broer werden geboren. Aanvankelijk woonde de familie Bal in Oegstgeest, vanaf 1955 in Voorschoten. Margie werd rooms-katholiek opgevoed en het gezin was muzikaal: vader speelde gitaar in bandjes, moeder zong graag en de kinderen speelden gitaar. Margie schreef ook eigen liedjes.

Tienerster

Op haar veertiende begon Margie Bal als zangeres op te treden op schoolfeesten. In maart 1964 deed ze mee een talentenjacht in de Stadsgehoorzaal in Leiden. Hierna regende het aanbiedingen. Margie plakte een extra ‘l’ aan haar achternaam en haar broer Lenn, die haar samen met een vriend op de gitaar had begeleid, richtte een begeleidingsband op: ‘Margie Ball and The Gamblers’. Met haar band speelde ze ‘indopop’, een muziekstijl die in het kielzog van de indorock in de jaren zestig furore maakte in Nederland.

Intussen zat Margie nog op het Bonaventura Lyceum in Leiden – ze deed hbs-a. Haar leraar Nederlands, Theo Joosten, zag haar talent en begon als haar manager op te treden. Hij kende mensen bij Artone in Haarlem en zorgde voor haar eerste platencontract. Het tienerzangeresje brak kort voor de zomer van 1965 door met haar eerste plaatje Goodbye to Love. Haar vibrerende jazzy stem en exotische verschijning – Margie was van Nederlandse, Javaanse en Arabische afkomst – maakten indruk. Op 5 juni 1965 kwam haar single in de Veronica Hitparade op de vijftiende plaats binnen en bleef er tien weken in. Er werden dertigduizend exemplaren van verkocht en er verscheen ook een Franstalige versie. Kort daarna maakte ze haar radiodebuut bij het Veronica-programma Binnen zonder kloppen en verscheen ze op de televisie bij het AVRO-programma Rooster.

Rond Kerstmis 1965 brak Margie Ball haar school af – ze zat inmiddels in de eindexamenklas, maar haar zangcarrière en school vielen niet meer te combineren. In 1966 deed ze samen met onder meer Martine Bijl en Ronnie Tober mee aan het Songfestival van Knokke, dat rechtstreeks uitgezonden werd op de Nederlandse televisie. Haar uitvoering van het zelfgeschreven liedje Avond kwam niet goed uit de verf door een fikse keelontsteking. Toch haalde de Nederlandse ploeg er de tweede plaats. Na Knokke werd Balls management overgenomen door Opstudio van Kees van Maas en Herman Stok. Ze maakte proefopnamen in Italië en trad op in België en Polen. In 1967 stopte Opstudio en moest Margie haar management zelf gaan verzorgen. Ze verdween in het clubcircuit en speelde doordeweeks met een pianist, terwijl ze in het weekend optrad met The Gamblers.

Margie Ball bracht nog een aantal platen uit. In 1967 zong ze een aantal nummers op een elpee van het Haagse orkest The Cosy Corner Streetparaders, maar het succes van haar eerste single kon ze niet meer evenaren. In 1968 trouwde ze – negentien jaar oud – met Peter Huysman, orkestleider en trompettist bij de Cosy Corner Streetparaders. Ze hadden elkaar ontmoet tijdens het Knokkefestival. Hij was tevens journalist bij de Haagsche Courant. Het paar ging wonen in Den Haag. Datzelfde jaar vielen The Gamblers uit elkaar en debuteerde Margie als actrice in het tv-spel Pleidooi voor een rebel, geregisseerd door Willy van Hemert. Het bleef bij dit eenmalige tv-optreden. In 1969 en 1971 werden haar dochters geboren, en ze brak haar carrière af. Dit was een bewuste keuze, zei ze zelf, want ze wilde zich net als haar moeder richten op haar gezin. Slechts sporadisch trad ze in deze jaren nog op. Zo viel ze in bij The Shepherds en trad ze met haar man op bij de New Orleans Syncopators. Ze was een bekend gezicht in Haagse jazzkringen.

Comeback

Eind jaren zeventig deed Margie Ball een poging tot een comeback. Ze kon meteen optreden in de kerstshow van de VARA en in andere programma’s. Het liep echter uit op een teleurstelling: Margie merkte hoe tv-wereld was veranderd en vond zichzelf er te oud en kritisch voor geworden. Alleen het optreden in de Late late Lienshow van Wieteke van Dort beviel haar. Ze keerde de showbizz de rug toe en ging in een ziekenhuis in Den Haag werken.

In 1984 maakte Ball een radicale keuze: ze scheidde van haar man en vertrok naar Amerika. Dat deed ze met James Martin, een Amerikaanse jazzdrummer die ze in Nederland had ontmoet. Eerst woonden ze in Atlanta, Georgia, later in Hollywood, Florida. Optreden deed ze niet meer. Ze werkte vooral in de medische sector. Overvallen door een agressieve vorm van kanker overleed Margie Ball na een kort ziekbed op 12 oktober 1999, slechts 51 jaar oud. Geen enkele krant besteedde aandacht aan de vroege dood van de ooit zo bekende Margie Ball.

Reputatie

Margie Ball geldt als een van de belangrijkste representanten van de indopop en -rock, die in de jaren vijftig en zestig rond Den Haag opkwam. Als tienerzangeres werd ze bekend door heel Nederland. De schrijver en neerlandicus Peter van Zonneveld, een jeugdliefde van Margie, baseerde het mysterieuze Indische meisje in zijn novelle Het geheim van de Leidse Hortus (1990) op zijn herinneringen aan haar. In 1992 is er een televisiebewerking van gemaakt, verteld door Willem Nijholt. Nog steeds publiceren vroegere fans hun herinneringen aan Margie Ball op internet.

Werk

Voor een discografie van Margie Ball zie URL: http://www.dutchcharts.nl/showinterpret.asp?interpret=Margie+Ball [geraadpleegd 9-6-2016].

Literatuur

Illustratie

Margie Ball, door onbekende fotograaf, 1967 (ANP Photo).

Auteur: Emma Los

laatst gewijzigd: 02/09/2016